Αρχείο ετικέτας δημιουργικότητα

Ένας Καλλιτέχνης για κάθε σχολείο

Δείτε την πρόταση

Συντάκτης: Δίκτυο Τέχνης και Δράσης

Περίληψη: Η σύγχρονη παιδαγωγική υποστηρίζει πως η Τέχνη είναι ένα πολύτιμο εργαλείο που συμβάλλει καθοριστικά στην ολόπλευρη ανάπτυξη του παιδιού και του εφήβου, αλλά και ένα απαραίτητο μέσο ώστε να εκκινήσει ένας δημιουργικός διάλογος με τα μέλη της σχολικής κοινότητας σε πεδία όπως η Πολυπολιτισμικότητα, η Αποδοχή του διαφορετικού και άλλα πολλά. Δυστυχώς, το παρόν ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τείνει να υποβαθμίζει και να απαξιώνει την πρέπουσα θέση της Καλλιτεχνικής Παιδείας, το οποίο ως γεγονός φαίνεται παράταιρο και αντιφατικό σε μια χώρα που δηλώνει εθνικά υπερήφανη για την πολιτιστική κληρονομιά της. Αναμφίβολα, εκτός από την Αισθητική καλλιέργεια, οι Τέχνες αποτελούν ένα αναπόσπαστο εκπαιδευτικό πεδίο αλλά κυρίως και απαραίτητο μαθησιακό εργαλείο. Συνεπώς, η Τέχνη όπως διαμορφώνεται σήμερα είναι πιο απαραίτητη από ποτέ, καθώς εμπλέκεται σε ποικίλους κοινωνικό – πολιτισμικούς παράγοντες. Προτείνουμε το θεσμό: “Ένας Καλλιτέχνης για κάθε Σχολείο”, εμπνεόμενοι από τον Καλλιτέχνη Παιδαγωγό (Ατελιερίστα) των σχολείων Reggio Emilia. Είμαστε βέβαιοι πως η θεσμική αναγνώριση και η αξιοποίηση των Καλλιτεχνών, που έτσι κι αλλιώς υπάρχουν στο ελληνικό σχολείο αυτή τη στιγμή και προσφέρουν χωρίς να αναγνωρίζεται ο ρόλος τους, θα μπορούσε να προσφέρει αποτελεσματικά στην αναβάθμιση του ελληνικού σχολείου.

Abstract: Contemporary pedagogy states that art is a tool that contributes substantially to the overall development of children and adolescents and it can, also, be the medium for an initiative dialogue between members of the school community in areas such as multiculturalism, the tolerance of different and much more. Unfortunately, the current Greek educational system tends to belittle and disdain the artistic education, which contradicts the picture of a country that declares national pride in its cultural heritage. Undoubtedly, apart from their Aesthetic culture, nowadays the Arts constitute a vital educational field and a crucial learning tool. Therefore, the way Art is formed these days and times appears to be absolutely essential as it involves various social and political factors. We propose the statute: «An Artist for each School», inspired by the Artist Educator (Atelierista) of Reggio Emilia schools. We believe that the institutional recognition and utilization of Artists, who already exist in the Greek school at the moment and offer without recognition of their role, couldeffectively provide the upgrade of Greek school.

Η Εικαστική Αγωγή στη Δευτεροβάθμια και Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

Δείτε την πρόταση

Συντάκτης: Κούβου Ουρανία, Γιαννημάρα Ειρήνη, Δαφιώτης Παναγιώτης, Μουρσελά Κλεοπάτρα, Μπολιεράκη Κωνσταντίνα, Παπαδάκη Χριστίνα, Πρεβεδουράκη Κορίνα, Αβαγιανού Ρένα

Περίληψη: Η καλλιτεχνική/εικαστική παιδεία είναι πολυδιάστατη καθώς συνδυάζει την εμπλοκή των μαθητών σε διανοητικό, συναισθηματικό και πρακτικό επίπεδο. Ως τέτοια προϋποθέτει την οικειοποίηση συγκεκριμένων παιδαγωγικών προσεγγίσεων ώστε οι μαθητές να αναπτυχθούν ως προς: – την ικανότητα τους να χρησιμοποιούν υλικά, μορφοπλαστικά στοιχεία και τεχνικές επαρκώς, καθώς και ως προς την οπτική τους αντίληψη. – την διανοητική, κριτική και ερμηνευτική τους ικανότητα. – την συνειδητοποίηση της αλληλεπιδραστικής σχέσης τέχνης και κοινωνικού-πολιτισμικού πλαισίου. Στην βάση αυτών των τριών αξόνων διατυπώνονται αντίστοιχα προτάσεις ως εξής: – Η εξοικείωση με υλικά και τεχνικές προϋποθέτει κάποιες πολύ βασικές υποδομές εύκολα υλοποιήσιμες που είναι απαραίτητο να υπάρχουν. – Η ανάπτυξη των διανοητικών, κριτικών και ερμηνευτικών ικανοτήτων των μαθητών, καθώς και η επίγνωση της σημασίας του πλαισίου, απαιτούν μια πολύπλευρη προσέγγιση: Πρώτα στην μέση εκπαίδευση, πρέπει να παρασχεθεί υποστήριξη, μετεκπαίδευση και εξειδίκευση στους διδάσκοντες, ποικιλοτρόπως. Δεύτερον, στην τριτοβάθμια βαθμίδα, όλες οι σχολές Καλών Τεχνών και εκπαιδευτικά τμήματα πανεπιστημίων πρέπει να παρέχουν το μάθημα της διδακτικής της τέχνης ως υποχρεωτικό σε ειδικά, επαρκώς στελεχωμένα τμήματα, όπου πρέπει να δημιουργηθούν και μεταπτυχιακά προγράμματα (Μάστερ). Τέλος, γίνεται λόγος για την σημασία της επαρκούς στελέχωσης και υποστήριξης του θεσμού των Καλλιτεχνικών σχολείων που θα πρέπει να επεκταθεί.

Abstract: Art education is multifaceted as it combines at equal measure, students’ conceptual, emotional and practical engagement. As such, requires an adoption of specific pedagogical approaches with a view to develop students in the following respects: -Ability to use art materials and visual elements aptly, as well as development of sensuous/visual perception. -Development of conceptual, critical and interpretative abilities. -Realization of Art’s interrelationship with the socio-cultural context. Broadly, on the basis of these three axes/strands respective proposals can be outlined as follows: -Familiarisation with art materials and techniques requires very basic and easy to install infrastructure in (art) classrooms which must be provided. -Advancement of students’ conceptual, critical and interpretative capabilities, as well as contextual awareness, requires a multifaceted approach: Firstly, within Secondary education, by providing diverse opportunities for effective staff development, training and continuous support. Secondly, within tertiary education, all State Art Schools and university educational departments should provide structured and efficient initial/compulsory art teacher training by means of adequately staffed and equipped departments dedicated to this task. The provision of postgraduate degrees (MA) is also deemed highly important. Last but not least, Specialist secondary art schools should we adequately supported, and staffed while their number should increase.

Η Εικαστική Παιδεία στην Πρωτοβάθμια, Δευτεροβάθμια και Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

Δείτε την πρόταση

Συντάκτης: Αβαγιανού Ρένα, Γιαννημάρα Ειρήνη, Δαφιώτης Παναγιώτης, Κούβου Ουρανία, Μουρσελά Κλεοπάτρα, Μπολιεράκη Κωνσταντίνα, Παπαδάκη Χριστίνα, Πρεβεδουράκη Κορίνα

Περίληψη: Το μάθημα Εικαστική Παιδεία να συμπεριληφθεί στο Πρόγραμμα κάθε σχολείου, να ενισχυθούν τα μαθήματα Ελεύθερου Σχεδίου στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, αφού αποτελούν και πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα. Είναι απαραίτητη η θεσμοθέτηση του εργαστηριακού χαρακτήρα του μαθήματος Εικαστική Παιδεία, αφού η θεωρία με την πράξη είναι αλληλένδετες. Ο προσδιορισμός δε ειδικού χώρου μέσα στο Σχολείο, Εικαστικού εργαστήριου και οι παροχές σε υλικοτεχνική υποδομή για τα Εικαστικά, θα συνεισφέρουν στο εμπλουτισμό της εικαστικής παιδαγωγικής διαδικασίας. Επιπλέον η Εικαστική Παιδεία σε συνδυασμό με την Ιστορία της Τέχνης και την Αισθητική σε συνεχόμενο δίωρο θα εξυπηρετήσει την ανάδειξη του πλούτου και της ποικιλίας των μορφών της πολιτισμικής ζωής. Επίσης μέσα από εβδομαδιαίες Δίωρες Εικαστικές Δράσεις που συσχετίζουν και άλλα γνωστικά αντικείμενα, αναδεικνύονται πολύπλευρα οι ικανότητες και καλλιεργούνται διαφορετικές δεξιότητες των εμπλεκομένων στην διαδικασία. Ο σχεδιασμός και η υλοποίηση Καλλιτεχνικών δράσεων που προκύπτουν από τη σύνδεση του σύγχρονου δημιουργικού σχολείου με φορείς πολιτισμού και έγκυρες κοινωνικές δομές. Το όλο εγχείρημα θα υποστηριχτεί ακόμα περισσότερο εφόσον το Εκπαιδευτικό Υλικό για το μάθημα των Εικαστικών ανανεώνεται και εμπλουτίζεται σχετικά με τις σύγχρονες αισθητικές τάσεις της τέχνης. Και σε αυτό το πλαίσιο κρίνεται σκόπιμη η αναθεώρηση των Σχολικών Εγχειριδίων. Η αυτοαξιολόγηση και αξιολόγηση του παρεχόμενου Εκπαιδευτικού Έργου, αφορά σε δημιουργική ανατροφοδότηση είναι ένα τόσο σύγχρονο όσο και διαχρονικό αίτημα με στόχο αποκλειστικά την αυτοβελτίωση Η Επιμόρφωση των Εκπαιδευτικών Εικαστικών, πρέπει να διευκολύνεται, ώστε μέσα από δημιουργικές πρακτικές να ενισχύεται το εκπαιδευτικό έργο. Σε αυτό το πλαίσιο είναι σκόπιμη η ενίσχυση του επιστημονικού πεδίου Διδακτική της Tέχνης με περαιτέρω Σπουδές (Μεταπτυχιακά – Διδακτορικά) στα αντίστοιχα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, καθώς και η δημιουργία επιμορφωτικών προγραμμάτων. Ενώ παράλληλα η εκπόνηση καλλιτεχνικού έργου από εικαστικούς καλλιτέχνες εκπαιδευτικούς να πριμοδοτείται θεσμικά. Η Ίδρυση τέλος περισσοτέρων Καλλιτεχνικών Σχολείων Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης και η εξασφάλιση άρτιας λειτουργίας τους, με την τοποθέτηση όλων των ειδικοτήτων από την αρχή της χρόνιας διαφαίνεται ως ανάγκη της κοινωνίας.

Abstract: Art Education Legislation should lead towards achieving a Workshop Character of Art Courses, since Art Theory and Practice are definitely intertwined. The Nature of Art Courses through the use of Art supplies and materials, should lead students to shape and form finding in relation to Aesthetics and Perception Ability. Weekly Art Education Activities proposed, should have continuous two hour duration in order to best serve the purpose of multifaceted ability development while allowing further ability development for everyone involved in the process. Freehand and Linear Drawing Preparatory Courses within the general Art Education Framework should be readily strengthened since both subjects are part of the Nationwide Exams prerequisites of student entry into Vocational or College Schools and Universities. Since Art Education should be officially a Workshop Course, it is necessary to be supplemented with both Art Materials and Tech Support infrastructure. Art Education and Art History as well as Aesthetics in a continuous two hour weekly time allocation, allows teenager students to become familiar with a totally new way of life: Culture! All Art Education Material would have to be updated according to contemporary Art Trends. School Textbooks should be also renewed and enriched to include recent Art Education developments. Art Activities should connect the contemporary creative School to Culture Groups. Art Teachers and Profs should be allowed to follow Post Educational Art Seminars to best support and strengthen Total Educational Art Teaching Performance.

Καλλιτεχνική Παιδεία

Δείτε την πρόταση

Συντάκτης:Ομάδα ART

Περίληψη: Στα πλαίσια του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία κατατίθεται η πρόταση που φέρει την ονομασία «Καλλιτεχνική Παιδεία». Αφορμή για τη σύλληψη και την κατάθεση της πρότασης είναι η εικόνα του σημερινού σχολείου ως ενός μονοδιάστατου εξεταστικού κέντρου που επικεντρώνεται στη στείρα γνώση και την απομνημόνευση. Το ελληνικό σχολείο υστερεί στην καλλιέργεια και την ανάπτυξη όλων εκείνων των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων που διαμορφώνουν άτομα με ελεύθερη και κριτική σκέψη. Στόχος, επομένως, της πρότασής μας είναι η ενίσχυση και η ανάπτυξη δεξιοτήτων που μπορούν να καταστήσουν το μαθητή ολοκληρωμένο και ελεύθερο πολίτη. Αυτό, κατά την άποψή μας, μπορεί να γίνει μέσω των Τεχνών, οι οποίες θα εμπλακούν στην εκπαιδευτική διαδικασία, όχι με τη μορφή εξεταζόμενων διδακτικών αντικειμένων, αλλά ως εργαλείο προσέγγισης και εμβάθυνσης της υπάρχουσας διδακτέας ύλης τόσο στην Α/θμια , όσο και στη Β/θμια Εκπαίδευση. Ο κινηματογράφος/το θέατρο, ο χορός, η δημιουργική ανάγνωση και γραφή αποτελούν τους κατευθυντήριες άξονες της πρότασης, καθώς μέσω αυτών των δραστηριοτήτων οι μαθητές θα εμπλουτίσουν και θα εμβαθύνουν τις γνώσεις τους διεπιστημονικά, διαθεματικά και βιωματικά. Η ενασχόληση με αυτές τις κατευθύνσεις δια-ταξικά και κατ’ επιλογή σ’ ένα ενιαίο εβδομαδιαίο δίωρο με θεματικές που η εκάστοτε εκπαιδευτική κοινότητα θα ορίζει αποτελούν τον πυρήνα της «Καλλιτεχνικής Παιδείας». Θεωρούμε ότι η ένταξη του Πολιτισμού στην καθημερινότητα των μαθητών μας θα καταστήσει το σχολείο ένα χώρο βιωματικής μάθησης, θα δώσει αξία στις επιλογές του κάθε μαθητή, θα βοηθήσει το διδακτικό έργο του εκπαιδευτικού και, εν γένει, θα βελτιώσει τη σημερινή εκπαιδευτική πραγματικότητα.

Abstract: n the frame of the National Dialogue on Educational matters, we here put a proposal under the name «Art Education». Basis of this proposal is the whole situation in which the greek educational system is nowadays. It is an exam-centered educational system focusing on getting sterile knowledge and practicing steer memorization techniques. It is far behind on cultivating and enhancing skills that characterize human beings with a free and critical thinking. This last goal can be achieved, we believe, through the art education in the notion of separate art lessons on an examed basis but as a means of approaching and deepening teaching methodology in all the subjects of the curriculum in the Primary and Secondary education. Topics such as the cinematography, the theatre, the danse, the creative reading and writing are the main keystones on which this proposal is based, as through these subjects students can enrich and deepen their knowledges in an interdisciplinary, experiential educational method. According to the proposal, students will be occupied creatively in groups from different age levels in a continuing two-hour «lesson» on topics that the whole school community will define in the beginning of the school year. We think that the integration of the largest sense of Civilization in our students’ everyday school life will make our school a place that practices experiential methods of learning, will give a special value to the students’ choices, will renew the teaching methodology of teachers and on the whole, will improve the reality of our educational system.

ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Δείτε την πρόταση

Συντάκτης: ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

Περίληψη: Η πρότασή μου που ουσιαστικά αποτελείται από 13 υποπροτάσεις, αναλύει κάποιους παράγοντες, που κατ’ εμέ είναι ζωτικής σημασίας όπως η αποσύνδεση των Πανελλαδικών από τα Παν/μια, η κατ’ οίκον εκπαίδευση, η αξιολόγηση όλων όσων συνδεόνται με την εκπαιδευτική διαδικασία, η χρήση νέων τεχνολογιών και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και η απαλλαγή από τα Θρησκευτικά χωρίς αιτιολόγηση, μεταξύ άλλων.

Abstract: TΟι κάτωθι προτάσεις, θεωρώ, ότι θα μπορούσαν να αλλάξουν την εικόνα της ελληνικής εκπαίδευσης προς το καλύτερο και είναι οι εξής: 1) Πλήρης απεξάρτηση του Λυκείου από τα Παν/μια με κατάργηση των Πανελλαδικών. Το σύστημα αυτό είναι αγχωτικό και οι γνώσεις που αποκτά κάποιος στο σχολείο είναι κατά κύριο λόγο επικεντρωμένες στο να πετύχει στις ανωτέρω εξετάσεις χωρίς να προσφέρεται ουσιαστική γνώση. Αντίθετα, προτείνεται εισαγωγή στα Παν/μια δίχως εξετάσεις, κατά τα πρότυπα της Γαλλίας. Παρόλα αυτά, κάποια Παν/μια, κατά τη δική τους ευχέρεια, θα μπορούσαν να ορίσουν εξετάσεις εισαγωγής σε αυτά αν το έκριναν σκόπιμο. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι επιτακτικής σημασίας η κατάργηση των Πανελλαδικών. 2) Έμφαση στην πρόσβαση στην εκπαίδευση των ατόμων με ειδικές ανάγκες. 3) Σεβασμός στη διαφορετικότητα. Π.χ.: Διοργάνωση εκδηλώσεων κατά παντός είδους ρατσισμού σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Πρόσκληση για ομιλίες προσώπων κάθε φύλου, γένους, φυλής, θρησκείας, χρώματος . 4) Ουσιαστική αξιολόγηση ανά τακτά χρονικά διαστήματα του έργου τόσο των εκπαιδευτικών όσο και όσων σχετίζονται με την εκπαιδευτική διαδικασία (π.χ. σχολικοί σύμβουλοι), και συνεχής κατάρτιση αυτών. 5) Έμφαση και ενίσχυση του θεσμού των ειδικών σχολείων (μουσικά, αθλητικά κ.α.). 6) Σύνδεση Παν/μιων με αγορά εργασίας. 7) Καθιέρωση μαθήματος Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης. 8) Καθιέρωση περισσότερων ωρών Γυμναστικής στα σχολεία. 9) Καθιέρωση δικαιώματος κατ’ οίκον εκπαίδευσης. Είναι απαράδεκτο, εν έτει 2016, να μην θεσμοθετείται με νόμο το δικαίωμα αυτό στην Ελλάδα. Η κατ’ οίκον εκπαίδευση θα ήταν πολύ χρήσιμη σε περιοχές όπου η πρόσβαση σε σχολεία είναι πολύ δύσκολη λόγω δυσμενών συνθηκών, π.χ. κακό οδικό δίκτυο ή πάρα πολύ κρύο. Η κατ’ οίκον εκπαίδευση θα μπορούσε να επιτευχθεί με παράλληλη αξιοποίηση πόρων ΣΕΣ (πρώην ΕΣΠΑ) και κρατικής χρηματοδότησης με τη δημιουργία πιθανώς διαδραστικών εφαρμογών για γονιό και παιδί. 10) Χρήση νέων τεχνολογιών στα σχολεία. Π.χ. : Εισαγωγή διαδραστικών πινάκων στα σχολεία κάθε βαθμίδας,έτσι ώστε το μάθημα να καθίσταται πιο ενδιαφέρον και για τον διδάσκων αλλά και για τον διδασκόμενο. Θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν παράλληλα με τους συμβατικούς πίνακες. Ένα ακόμα πλεονέκτημά τους, θα ήταν η σύνδεσή τους με το Διαδίκτυο. 11) Απαλλαγή δίχως αιτιολόγηση από τα Θρησκευτικά. Δεν νοείται, κάποιος μαθητής να αναγκάζεται να δώσει λόγο για να απαλλαγεί από τα Θρησκευτικά. Το αν επιθυμεί να παρακολουθεί ή όχι το συγκεκριμένο μάθημα, θα πρέπει να αποτελεί καθαρά δική του και μόνο επιλογή. Προσανατολισμός των Θρησκευτικών σε Διδασκαλία των Θρησκειών του Κόσμου. 12) Καθιέρωση σχολείων Waldorf και Montessori. 13) Έμφαση σε όλες τις βαθμίδες στον κινηματογράφο, στο θέατρο και σε όλες εκείνες τις δραστηριότητες που μπορούν να αυξήσουν τη δημιουργικότητα αλλά και να εξάψουν την φαντασία των νέων.