Αρχείο ετικέτας καλλιτεχνική παιδεία

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Δείτε την πρόταση

Συντάκτης: Αντουανέττ α Αγγελίδη, Νίκος Αλέτρας, Ρέα Βαλντέν, Βαγγέλης Καλαμπάκας, Δέσποινα Μουζάκη

Περίληψη: ποστηρίζουμε ότι η οπτικοακουστική εκπαίδευση αποτελεί επείγουσα κοινωνική αναγκαιότητα. Οι στόχοι της πρότασής μας είναι τρεις: ο οπτικοακουστικός εγγραμματισμός, ο τεχνολογικός εγγραμματισμός και η καλλιτεχνική παιδεία. Ο κινηματογράφος, ως το βασικό εργαστήρι έρευνας και καινοτομίας στον οπτικοακουστικό χώρο, προσφέρεται για την εισαγωγή στην οπτικοακουστική παιδεία. Βασικές αρχές: Η εισαγωγή της οπτικοακουστικής εκπαίδευσης αρθρώνεται με όλο το σχολικό πρόγραμμα. Ο κινηματογράφος είναι γλώσσα και τέχνη, και οι δυο πλευρές του είναι απαραίτητο να μελετηθούν στην σχολική τάξη. Η χρήση της οπτικοακουστικής γλώσσας προϋποθέτει τη γνώση τόσο αποκωδικοποίησης όσο και παραγωγής οπτικοακουστικών μηνυμάτων. Η οπτικοακουστική εκπαίδευση πρέπει να ενταχθεί «οριζόντια» στο συνολικό σχεδιασμό του ωρολογίου προγράμματος και «κάθετα» από την προσχολική αγωγή έως το λύκειο. Τα μαθησιακά οφέλη διαφέρουν ανά ηλικιακή ομάδα και περιλαμβάνουν: την οπτική αντίληψη, το διαχωρισμό του πραγματικού από το αναπαριστώμενο, τις έννοιες της οπτικής γωνίας και της ταύτισης, την ανάγνωση των κωδίκων, την αναγνώριση των μηχανισμών χειραγώγησης, αλλά και τη δημιουργική έκφραση. Προτείνονται κάποια πρώτα βήματα προς την εφαρμογή, που περιλαμβάνουν την επίσημη αναγνώριση του δικαιώματος στον οπτικοακουστικό εγγραμματισμό, τη δημιουργία δικτύου ενδιαφερομένων μερών, την αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας και του υπάρχοντος ερευνητικού και διδακτικού υλικού, και την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών.

 Abstract: We argue that audiovisual education constitutes an urgent social need. Our proposition has three aims: audiovisual literacy, technological literacy and art education. Cinema is the main laboratory of research and innovation in the audiovisual field; as such is a particularly apt pathway into audiovisual education. The principles guiding our proposition are the following: Introducing audiovisual education in school must be articulated with the entire school curriculum. Cinema is a language and an art; both must be studied in class. To learn the audiovisual language one must be taught both audiovisual “reading” and “writing”. Audiovisual education should be introduced in school both “horizontally” into the other subjects and “vertically”, from pre-school to high school. Learning outcomes vary according to age group and include: visual perception, the distinction between reality and representation, the notions of point of view and identification, audiovisual decoding, recognition of manipulation mechanisms, creative expression. We propose certain steps toward application, which include the official recognition of the right to audiovisual literacy, the creation of a network of interested parts, the employment of the country’s human resources and existing research and teaching material, and the education of the educators.

Ένας Καλλιτέχνης για κάθε σχολείο

Δείτε την πρόταση

Συντάκτης: Δίκτυο Τέχνης και Δράσης

Περίληψη: Η σύγχρονη παιδαγωγική υποστηρίζει πως η Τέχνη είναι ένα πολύτιμο εργαλείο που συμβάλλει καθοριστικά στην ολόπλευρη ανάπτυξη του παιδιού και του εφήβου, αλλά και ένα απαραίτητο μέσο ώστε να εκκινήσει ένας δημιουργικός διάλογος με τα μέλη της σχολικής κοινότητας σε πεδία όπως η Πολυπολιτισμικότητα, η Αποδοχή του διαφορετικού και άλλα πολλά. Δυστυχώς, το παρόν ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τείνει να υποβαθμίζει και να απαξιώνει την πρέπουσα θέση της Καλλιτεχνικής Παιδείας, το οποίο ως γεγονός φαίνεται παράταιρο και αντιφατικό σε μια χώρα που δηλώνει εθνικά υπερήφανη για την πολιτιστική κληρονομιά της. Αναμφίβολα, εκτός από την Αισθητική καλλιέργεια, οι Τέχνες αποτελούν ένα αναπόσπαστο εκπαιδευτικό πεδίο αλλά κυρίως και απαραίτητο μαθησιακό εργαλείο. Συνεπώς, η Τέχνη όπως διαμορφώνεται σήμερα είναι πιο απαραίτητη από ποτέ, καθώς εμπλέκεται σε ποικίλους κοινωνικό – πολιτισμικούς παράγοντες. Προτείνουμε το θεσμό: “Ένας Καλλιτέχνης για κάθε Σχολείο”, εμπνεόμενοι από τον Καλλιτέχνη Παιδαγωγό (Ατελιερίστα) των σχολείων Reggio Emilia. Είμαστε βέβαιοι πως η θεσμική αναγνώριση και η αξιοποίηση των Καλλιτεχνών, που έτσι κι αλλιώς υπάρχουν στο ελληνικό σχολείο αυτή τη στιγμή και προσφέρουν χωρίς να αναγνωρίζεται ο ρόλος τους, θα μπορούσε να προσφέρει αποτελεσματικά στην αναβάθμιση του ελληνικού σχολείου.

Abstract: Contemporary pedagogy states that art is a tool that contributes substantially to the overall development of children and adolescents and it can, also, be the medium for an initiative dialogue between members of the school community in areas such as multiculturalism, the tolerance of different and much more. Unfortunately, the current Greek educational system tends to belittle and disdain the artistic education, which contradicts the picture of a country that declares national pride in its cultural heritage. Undoubtedly, apart from their Aesthetic culture, nowadays the Arts constitute a vital educational field and a crucial learning tool. Therefore, the way Art is formed these days and times appears to be absolutely essential as it involves various social and political factors. We propose the statute: «An Artist for each School», inspired by the Artist Educator (Atelierista) of Reggio Emilia schools. We believe that the institutional recognition and utilization of Artists, who already exist in the Greek school at the moment and offer without recognition of their role, couldeffectively provide the upgrade of Greek school.

Προτάσεις για αλλαγές στη Β/θμια Εκπαίδευση

Δείτε την πρόταση

Συντάκτης:Ομάδα εκπαιδευτικών «στον πίνακα»  (www.stonpinaka.gr)

Περίληψη:Η πραγματικότητα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και ιδιαίτερα του Λυκείου είναι ασφυκτική και καταθλιπτική τόσο για τους μαθητές όσο και για τους εκπαιδευτικούς. Ο σκοπός του παρακάτω κειμένου είναι να καταδείξει προβλήματα και να προτείνει λύσεις και αλλαγές όσον αφορά α) τη διδασκαλία ορισμένων αντικειμένων έτσι ώστε αυτή να είναι ελκυστική και αποτελεσματική β) την αξιολόγηση των μαθητών, ώστε να λαμβάνει υπόψη όσο το δυνατόν περισσότερες πλευρές της προσωπικότητας, των ικανοτήτων και των δεξιοτήτων κάθε παιδιού γ) τα αναλυτικά προγράμματα έτσι ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας, και δ) τα πειραματικά σχολεία έτσι ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στο ρόλο τους.

Abstract: Educational conditions in secondary school are depressing and disappointing for both students and teachers. The aim of this article is not only to highlight deficiencies and flaws, but also to make suggestions concerning changes and reforms in a) teaching methods of specific subjects, in order to make them attractive and effective, b) students’ evaluation, in order to take into account children’s skills, abilities and personalities, c) school curriculum, in order to embrace the educational needs of the contemporary society, and d) experimental schools, so as to fulfill their goal.

Καλλιτεχνική Παιδεία

Δείτε την πρόταση

Συντάκτης:Ομάδα ART

Περίληψη: Στα πλαίσια του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία κατατίθεται η πρόταση που φέρει την ονομασία «Καλλιτεχνική Παιδεία». Αφορμή για τη σύλληψη και την κατάθεση της πρότασης είναι η εικόνα του σημερινού σχολείου ως ενός μονοδιάστατου εξεταστικού κέντρου που επικεντρώνεται στη στείρα γνώση και την απομνημόνευση. Το ελληνικό σχολείο υστερεί στην καλλιέργεια και την ανάπτυξη όλων εκείνων των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων που διαμορφώνουν άτομα με ελεύθερη και κριτική σκέψη. Στόχος, επομένως, της πρότασής μας είναι η ενίσχυση και η ανάπτυξη δεξιοτήτων που μπορούν να καταστήσουν το μαθητή ολοκληρωμένο και ελεύθερο πολίτη. Αυτό, κατά την άποψή μας, μπορεί να γίνει μέσω των Τεχνών, οι οποίες θα εμπλακούν στην εκπαιδευτική διαδικασία, όχι με τη μορφή εξεταζόμενων διδακτικών αντικειμένων, αλλά ως εργαλείο προσέγγισης και εμβάθυνσης της υπάρχουσας διδακτέας ύλης τόσο στην Α/θμια , όσο και στη Β/θμια Εκπαίδευση. Ο κινηματογράφος/το θέατρο, ο χορός, η δημιουργική ανάγνωση και γραφή αποτελούν τους κατευθυντήριες άξονες της πρότασης, καθώς μέσω αυτών των δραστηριοτήτων οι μαθητές θα εμπλουτίσουν και θα εμβαθύνουν τις γνώσεις τους διεπιστημονικά, διαθεματικά και βιωματικά. Η ενασχόληση με αυτές τις κατευθύνσεις δια-ταξικά και κατ’ επιλογή σ’ ένα ενιαίο εβδομαδιαίο δίωρο με θεματικές που η εκάστοτε εκπαιδευτική κοινότητα θα ορίζει αποτελούν τον πυρήνα της «Καλλιτεχνικής Παιδείας». Θεωρούμε ότι η ένταξη του Πολιτισμού στην καθημερινότητα των μαθητών μας θα καταστήσει το σχολείο ένα χώρο βιωματικής μάθησης, θα δώσει αξία στις επιλογές του κάθε μαθητή, θα βοηθήσει το διδακτικό έργο του εκπαιδευτικού και, εν γένει, θα βελτιώσει τη σημερινή εκπαιδευτική πραγματικότητα.

Abstract: n the frame of the National Dialogue on Educational matters, we here put a proposal under the name «Art Education». Basis of this proposal is the whole situation in which the greek educational system is nowadays. It is an exam-centered educational system focusing on getting sterile knowledge and practicing steer memorization techniques. It is far behind on cultivating and enhancing skills that characterize human beings with a free and critical thinking. This last goal can be achieved, we believe, through the art education in the notion of separate art lessons on an examed basis but as a means of approaching and deepening teaching methodology in all the subjects of the curriculum in the Primary and Secondary education. Topics such as the cinematography, the theatre, the danse, the creative reading and writing are the main keystones on which this proposal is based, as through these subjects students can enrich and deepen their knowledges in an interdisciplinary, experiential educational method. According to the proposal, students will be occupied creatively in groups from different age levels in a continuing two-hour «lesson» on topics that the whole school community will define in the beginning of the school year. We think that the integration of the largest sense of Civilization in our students’ everyday school life will make our school a place that practices experiential methods of learning, will give a special value to the students’ choices, will renew the teaching methodology of teachers and on the whole, will improve the reality of our educational system.

Στρατηγικοί Άξονες για την Εισαγωγή του Κινηματογράφου στο Σχολείο

Δείτε την πρόταση

Συντάκτες: Αντουανέττα Αγγελίδη, Νίκος Αλέτρας, Ρέα Βαλντέν, Βαγγέλης Καλαμπάκας, Δέσποινα Μουζάκη

Περίληψη: Δυο είναι οι στόχοι της εισαγωγής του κινηματογράφου στο σχολείο: ο οπτικοακουστικός εγγραμματισμός και η καλλιτεχνική παιδεία. Αποτελούν απαραίτητα προσόντα για τον ενσυνείδητο πολίτη και τον καλλιεργημένο άνθρωπο, ειδικά στις νέες συνθήκες κυριαρχίας της οπτικοακουστικής επικοινωνίας. Βασικές αρχές: (1) Η εισαγωγή του κινηματογράφου στο σχολείο δεν περιορίζεται σε ένα ακόμα εξειδικευμένο μάθημα, αλλά αρθρώνεται με όλο το σχολικό πρόγραμμα. (2) Ο κινηματογράφος είναι γλώσσα και τέχνη, και οι δυο πλευρές του είναι απαραίτητο να μελετηθούν στην σχολική τάξη. (3) Η χρήση της οπτικοακουστικής γλώσσας προϋποθέτει τη γνώση τόσο αποκωδικοποίησης, όσο και παραγωγής οπτικοακουστικών μηνυμάτων. (4) Το περιεχόμενο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη μορφή. (5)&(6) Ο κινηματογράφος πρέπει να ενταθεί «οριζόντια» στο συνολικό σχεδιασμό του ωρολογίου προγράμματος και «κάθετα» από την προσχολική αγωγή έως το λύκειο. Τα μαθησιακά οφέλη διαφέρουν ανά ηλικιακή ομάδα και περιλαμβάνουν: την οπτική αντίληψη, το διαχωρισμό του πραγματικού από το αναπαριστώμενο, τις έννοιες της οπτικής γωνίας και της ταύτισης, την ανάγνωση των κωδίκων, την αναγνώριση των μηχανισμών χειραγώγησης, αλλά και τη δημιουργική έκφραση. Πρώτο βήμα για την εισαγωγή του κινηματογράφου στο σχολείο είναι η επιμόρφωση των διδασκόντων

Abstract: Two are the aims of introducing cinema into school: audiovisual literacy and art education. They constitute necessary qualifications for conscious citizenship and general culture, particularly in the contemporary social context of increasingly dominant audiovisual communication. Principles: (1) Introducing cinema into school cannot be limited to specialized modules; it must be articulated with the entire school curriculum. (2) Cinema is both a language and an art; both must be studied in class. (3) To learn the audiovisual language one must be taught both audiovisual “reading” and “writing”. (4) Content is insolubly connected with form. (5)&(6) Cinema must be introduced into school both “horizontally” into the other subjects and “vertically”, from pre-school to high school. Learning outcomes vary according to age group and include: visual perception, the distinction between reality and representation, the notions of point of view and identification, audiovisual decoding, recognition of manipulation mechanisms, creative expression. The first step for the introduction of cinema into school is educating and training the teachers.