Αρχείο ετικέτας Σχολειο Θεωρίας Πράξης

Τινά και τι να για την Παιδεία… (συμβολή στον διάλογο;)

Δείτε την πρόταση

Συντάκτης: KATSOULAS THEODOSIS

Περίληψη: Άλλα πάμε και στο μικρο, την εκπαίδευση. Εδώ το υποκείμενο και η απόσταση από την πραγματικότητα «το εργοστάσιο» έχουν την σημασία τους. Είναι στην ουσία η διάσταση θεωρίας πράξης. Και η απάντηση στο πιθανό ερώτημα, είναι το ενιαίο σχολείο της θεωρίας και της πράξης. Άλλα εδώ, φαντάζει ως το «σύνδρομο της Στοκχόλμης» να το «ντύσουμε» με τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο, της προοδευτικής παιδαγωγικής. Σύνδρομα, στερεότυπα και πρακτικές, βάζουν «χειρόφρενο» στην υλοποίηση της ιδέας. Ας αναρωτηθούμε την σημασία της απόστασης αυτών που διαμορφώνουν πολιτικές, από την τάξη. Όσο μεγαλύτερη, τόσο πιο μακριά από το παιδί και τον έφηβο, που όσο δυνατά και να φωνάζει η φωνή δεν καλύπτει την απόσταση. Συνεχίζουμε την παράδοση, οι εισροές στην εκπαίδευση να «χαίρουν υγείας και δύναμης» και στις εκροές -μέσα από μια διαδικασία αυτοπαγίδευσης, της γνώσης , της έκφρασης , της φαντασίας- αυτό που παράγεται να είναι «αδύνατο και ασθενές». Πως κανείς θα αγαπήσει το σχολείο, «Si vis amari, ama», όταν αυτό τον διώχνει; Φαντάζομαι τον Φρειρε, σε ένα χωράφι, να παίρνει από το χέρι τους φτωχούς μαθητές του και με σεβασμό στην «αμάθεια» τους, να τους παραδίδει τα εργαλεία – «γνώσεις», να σκάψουν, να καλλιεργήσουν και να φαντασθούν, τον μελλοντικό κόσμο.


Abstract: Others go in micro, education. Here the subject and the distance from reality «factory» have their importance. It is essentially the act dimension theory. And the answer to the possible question is the single school of theory and practice. Others here, seems as the «Stockholm Syndrome» to «dress» the nature and content of progressive pedagogy. Syndromes, stereotypes and practices put «handbrake» on the implementation of the idea. Let us ask ourselves the importance of distance such that shape policies, the classroom. The larger, the more far away from child and adolescent, which as loud and shouting voice does not cover the distance. We continue the tradition, the inputs to education to «enjoy health and strength» and outputs -through a self-entrapment process, knowledge, expression of this fiction produced to be «weak and sick.» How you will love school, «Si vis amari, ama», when it drives him? I imagine Freire, in a field, taking from the poor students and with respect to the «ignorance» their hand to their hands the tools – ‘knowledge’, to dig, to cultivate and to imagine, the future world.